[OUTDATED][Fic] Wind & Flame! - Chapter 1
posted on 07 Dec 2011 20:55 by ricky-sonel1
“โซเนล!!”
นี่เป็นอีกคืนหนึ่งที่เด็กหนุ่มเจ้าของผมสีเพลิงที่ถูกเพื่อนสาวรูมเมทของเขากรีดร้องชื่อของเขาออกมา น้ำตาที่ชุ่มที่ไหล่ของเขานั้นยิ่งแต่จะเปียกชื้นมากขึ้นเรื่อยๆราวกับน้ำตกที่ไหลตามธาราลงมาไม่หยุดไม่หย่อน เพียงแต่ธาราที่ว่านั้นคือแก้มสีขาวเผือกของเธอ... นั่นทำให้โซเนล เด็กหนุ่มผมสีเพลิงไม่สบายใจเลย
#ตอนเช้า
“เมื่อคืนเธอตะโกนเรียกชื่อผมออกมาอีกแล้ว แสดงว่าในความฝันนั้นต้องมีอะไรซักอย่างใช่มั๊ย” โซเนลเอ่ยขึ้นถามรูมเมทของเขา ขณะที่ทั้งสองเดินหาทางไปโรงเรียน
โรงเรียนที่พวกเขาอยู่ ไม่ใช่โรงเรียนธรรมดา โรงเรียน ‘เมเจวิกก้า’ เป็นโรงเรียนสำหรับผู้ใช้เวทมนตร์หรือ ‘วิกก้า’ เท่านั้นที่จะสามารถเข้าไปได้ และโรงเรียนนี้ยังตั้งอยู่ในมิติเงาหรือพูดง่ายๆเลยก็คือ ‘ด้านที่เป็นเงาของโลกใบนี้’ ซึ่งการที่จะเข้าไปได้นั้น มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถทำได้แน่นอน แต่ต้องใช้พลังเวทมนตร์ในการค้นหาพลังงานคำสาปที่ลอยออกมาจาก ‘ช่องว่างมิติ’ และเพื่อความปลอดภัยเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ร้ายๆต่างๆ ช่องว่างมิติจะถูกเปลี่ยนตำแหน่งทุก 4 นาที
“ก็แค่ฝันร้ายเท่านั้นแหละนะ” ในที่สุด เพื่อนสาวรูมเมทของโซเนลก็ตอบกลับมาหลังจากที่เงียบไปนาน
ขาที่กำลังก้าวชะงักพร้อมกับถอยกลับมา เด็กสาวที่เขาเดินตามก็หยุดเดินเช่นกันราวกับว่ารู้ความเคลื่อนไหวจากด้านหลังตัวเองโดยไม่ต้องหันไปมอง เมื่อเห็นเช่นนั้น โซเนลจึงเริ่มถามสิ่งที่เขาสงสัยมานานเกี่ยวกับความฝันแปลกๆของเธอคนนั้น...เด็กสาวเจ้าของผมสีดำสนิทที่อยู่เบื้องหน้าเขา
“เธอฝันเห็น...ผมกำลังตาย ใช่มั๊ย ริกกี้...”
‘ริกกี้’ เพื่อนสาวคนเดียวของเด็กหนุ่มผมสีเพลิงได้แต่ช็อคกับคำถามพร้อมกับพยายามไม่ให้น้ำตา...สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดไหลออกมา แต่สุดท้าย เธอก็หันหลังวิ่งเข้ามากอดรัดเด็กหนุ่มไว้เสียแน่นและร้องไห้อย่างเงียบๆโดยไม่พูดอะไร
นั่นเป็นคำตอบได้อย่างดีว่าสิ่งที่เขาคาดไว้ถูกต้อง แต่โซเนลก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมเพื่อนสาวของเขาถึงฝันเห็นอะไรแบบนั้น แต่เอาเหอะ ถ้าปล่อยให้ริกกี้ร้องไห้ต่อไปแบบนี้คงไม่ดี
“หยุดร้องเถอะ เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า จะหาว่าผมแกล้งเธอ”
เด็กสาวค่อยๆปล่อยแขนออกจากตัวของเด็กหนุ่ม ก่อนที่จะเงยหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “ขอบคุณนะ”
“หือ?” โซเนลไม่เข้าใจว่าริกกี้หมายถึงอะไรพร้อมกับส่งสายตาถามไป
“ก็ ขอบคุณที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นไง”
“อืม ไม่เป็นไร...” เด็กหนุ่มผมสีเพลิงตอบพร้อมกับชักปืนออกมาจากกระเป๋าเป้ “ต้องรีบแล้วล่ะ ชาโดว์กำลังออกมาจากช่องว่างมิติ!”
ปัง! กระสุนถูกยิงออกจากกระบอกปืนยาว และเงาประหลาดที่เคลื่อนไหวได้ซึ่งโผล่ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้กลายเป็นรูกระสุน แต่แล้ว มันก็เชี่อมส่วนที่เป็นรูนั้นกลายเป็นเงาอีกครั้ง!
โซเนลสังเกตการเคลื่อนไหวของเงาปีศาจหรือ ‘ชาโดว์’ ทันทีที่มันเล็งเป้าพุ่งมาที่ตัวเขา เด็กหนุ่มกระโดดขึ้นหมุนตามเข็มนาฬิกาลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ใบหน้าที่มีดวงตาสีเพลิงที่กำลังหรี่ลงจากการมองพระอาทิตย์ หมุนตัวกลับมามองลงไปด้านล่างด้วยรอยยิ้มเหมือนกับฆาตกรที่กำลังได้ใจพร้อมกับเล็งปืนยาวมาที่ชาโดว์ ในขณะเดียวกันก็ใช้มือซ้ายที่ไม่ได้ถือปืนกวาดไปด้านหลัง แล้วปืนยาวอีกหกกระบอกก็ออกมา!
“มาทำให้มันไม่เหลือซากกันเถอะ...”
ปัง!
สิ้นเสียงปืนลั่น โซเนลที่กำลังหมุนตัวกลางอากาศพุ่งตัวลงมาสู่พื้นอิฐสีทองอร่ามที่เป็นเอกลักษณ์ของเมืองหลวงเอลลาสพร้อมกับปืนอีกหกกระบอกที่เขาเรียกออกมาตกลงมาปักกับพื้นเช่นเดียวกัน เด็กหนุ่มสะบัดปืนที่ยิงแล้วทิ้ง ขณะเดียวกันก็ใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือปืนชักปืนอีกกระบอกจากพื้นขึ้นมาแล้วยิงออกไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่ได้เล็งเลยซักนิด ก่อนที่จะสะบัดปืนกระบอกนั้นทิ้งแล้วหยิบอีกกระบอกขึ้นมา
ปัง! เคล้ง! ...กระบอกที่ 1
ปัง! เคล้ง! ...กระบอกที่ 2
ปัง! เคล้ง! ...กระบอกที่ 3
ปัง! เคล้ง! ...กระบอกที่ 4
โซเนลคว้าปืนยาวสองกระบอกสุดท้ายขึ้นมา ก่อนที่จะจับมาคู่กัน แล้วปืนยาวสองกระบอกก็รวมกันเป็นปืนลูกซองขนาดยักษ์! แต่ขณะที่เด็กหนุ่มผมสีเพลิงกำลังจะเหนี่ยวไก...
“เรเซอร์ เกล!” ฉับ! ชาโดว์ถูกฟันออกเป็นสองส่วน ก่อนที่จะสลายไป
แต่...
“ริกกี้!”
“หือ? ...เฮ้ย!”
ปัง! กระสุนลูกไฟขนาดใหญ่ถูกยิงขึ้นฟ้า สีหน้าของเด็กหนุ่มซึ่งเป็นคนเหนี่ยวไกปืนออกไปนั้นตกอยู่ในสภาพตกใจสุดขีด ส่วนคนที่เกือบตกเป็นเป้าของกระสุนก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน ดีแค่ไหนแล้วที่เด็กหนุ่มสะบัดมือยิงขึ้นฟ้าแทน
“อย่าทำอะไรผลีผลามสิ...” โซเนลพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมตามแบบฉบับของเขา แต่ครั้งนี้ มันปะปนไปด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับแววตาสีเพลิงที่แสดงออกมาตามน้ำเสียง ในขณะเดียวกัน ริกกี้เองก็มีสีหน้าเหมือนกับคนที่ข้ามถนนแล้วไม่ได้ดูหันไปเห็นรถพุ่งเข้ามา
...เพราะเธอกำลังวิ่งเข้าไปรับกระสุน โดยคนที่ยิงเป็นรูมเมทที่เธอรักน่ะสิ
“ผมเข้าใจดีว่า ริกกี้ใจร้อนและไม่ชอบทำอะไรชักช้า...” โซเนลเอ่ยหลังจากที่เฝ้ามองสายน้ำบนแก้มของเพื่อนสาวของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเข้าไปสวมกอดเธอพลางลูบหัวเบาๆ
“...เป็นอีกหนึ่งบทเรียนล่ะนะ ที่เธอได้เรียนรู้ในวันนี้”
“อือ...” ริกกี้ไม่สามารถพูดได้ยาวกว่านี้เพราะปากเธอกำลังสั่นอย่างบอกไม่ถูก
“ปะ ไปเรียนกันเถอะ อีก 1 นาทีช่องว่างมิติจะเปลี่ยนตำแหน่งแล้ว”
ขณะที่โซเนลค่อยๆคลายอ้อมกอดจากร่างของเพื่อนสาว วงเวทอักขระไฟสีแดงส้มกางออกโดยมีเด็กหนุ่มเจ้าของผมสีเพลิงเป็นศูนย์กลาง และเกิดออร่าสีเพลิงรอบๆทั้งสอง
ในที่สุด วงเวทอีกวงหนึ่งซึ่งเป็นสีม่วงอ่อนก็กางออกและเกิดกระแสลมรอบๆ
“ไปกันเถอะ”